Latrunculi

 latrunculi

Nuntii de politicis corruptis Hispanis ad nos crebri adferuntur his diebus. Nuper audivimus Aloisium Bárcenas, qui fuit Factionis Popularis (PP) arcarius, 20.000.000 euronum in argentaria Helvetica condidisse. Ceterorum autem res gestas non minus nauseamus audientes: mercedem illicitam hic dat, accipit ille; plerique beneficia flagitiosa a Bankia accipiunt, omnes nummos modiis metiuntur atque fructum latrocinii transferunt quo nullum tributum detrimenta inferat. Diversa a diversis agitantur, ad hoc solum tandem cuncta tendunt, ut videatur res publica nihil aliud nisi ludus latrunculorum.

Quoniam nostri politicorum nos taedet, ad antiquos Romanos nos vertemus, qui nullo modo corruptelis vacabant. Ex viris insignibus corruptis C. Licinium Stolonem eligam, non quod eius fraus maior sit, sed quia vix sine risu audiri potest.

Vt a Tito Livio traditum est, tribunus C. Licinius Stolo cum collega L. Sextio promulgavit “leges omnes adversus opes patriciorum et pro commodis plebis” (Liv. VI 35). Etenim una ex tribus eorum legibus de modo agrorum tractabat, “ne quis plus quingenta iugera agri possideret”. Sed postea Licinius, qui pro plebe tam acerrime pugnasse dictus est, “sua lege decem milibus aeris est damnatus, quod mille iugerum agri cum filio possideret emancupandoque filium fraudem legi fecisset” (Liv. VII 16).

Ecce latrunculus subtilis atque elegans!

(Nogueras scripsit)

O Solon, Solon!

Cum videmus cottidie cives proper pecuniam debitam domos suas amittere et in viam iaci, et nationem totam in servitutem reduci, in memoriam nostram redit ille Solon Graecus, qui vixit abhinc MMDC fere annos. Condonavit enim ille poeta et sapiens inter septem sapientes numeratus omnia debita Atheniensibus, per legem Seisachtheian graece appellatam (a seiō, “succutire”, et akhthos, “onus”). Vt pulchre dicit in oratione supra inserta scriptor Pedro Olalla, abolitio debitorum Athenis viam aperuit Democratiae et libertatis. Nulla enim in coetu servorum est Democratia.

Sed divites et potentissimi optimum semper exitum sibi parant, etiam in terra sapientium. Nam, ut traditur, cum Solon privatim consilium suum nuntiasset amicis, illi multa praedia et fundos emerunt,  et nova lege usi, aes alienum, quod sumpserant, numquam reddiderunt (1). Sic divites divitissimi facti sunt. Nihil novi sub sole!

(Nogueras scripsit)

(1) Plutarchus, Moralia 807 e-f; Vita Solonis 15; Aristoteles, Ath. Pol. VI. Et Plutarchus et Aristoteles adfirmant hoc Solone nesciente factum esse.

Fustis certus in re incerta

(imaginem hinc sumpsi)

Comitiis appropinquantibus, auditur his diebus in Catalonia nomen libertatis etiam et etiam iteratum. Nam hoc conceptu crebre proferto credunt politici nostri sicut Orphei carminibus infinita civium suffragia ad se convertere et trahere. De futuro Cataloniae magna nunc est dissentio. Nonnulli enim nationem novam in Europa fieri cupiunt, magnam calamitatem hoc ceteri putant. Nescio quid melius Catalanis sit, si quid bonum. Hoc tantum certum mihi videtur, ut politici quamvis de libertate et de Democratia loquentes timendi sint, qui non dubitant custodes publicos suos adversus cives mittere quotienscumque clamor populi contra iniusta eorum decreta in viis tonat. Nuper (14-N) in urbe Tarracone, cum manifestatio generalis operistitii causa esset, puer innocens a custodibus publicis insane vapulavit, et puella, quae eos vituperare ausa erat. Quae libertas, quae Democratia inesse potest in imperio fustium? 

(Nogueras scripsit)

(Imagines si videre cupis, hic preme)

Argentarii apud iudices

Sic describitur in Aegyptiorum libro Mortuorum dicto iudicium quo veniunt homines cum a vita discedunt. Coram Osiride eo modo loqui debet mortuus: “Numquam malum hominibus intuli. Numquam homines oppressi. Numquam mentitus sum, nec de insidiis novi. Numquam malus fui...”

Anubis libram ante eum tenet. in altera lance cor mortui ponitur, plumam altera sustinet. Est enim haec pluma Iustitiae (quae Maat dicitur lingua Aegyptiorum). Si verum dixerit mortuus, lances aequum pondus ferentes geminae pendebunt.

Hoc nuper legens cogitabam de argentariis et de politicis nostris, qui nationem ad cladem et perniciem traxerunt. Nescio an post mortem apud Osiridem venturi sint; nec verum omnibus verbis magicis Libri Mortuorum iuvantibus tale iudicium iis bene cedere posset, qui non solum pecuniam infinitam furati sint, sed etiam cives ad egestatem et desperationem adduxerint. Num autem vivi nullum iudicium in eos videbunt, nullas poenas dabunt facinorum?

Etenim argentarios iudicia non decere adfirmant politici, conruptos ipsi conrupti adiuvantes. Quam ob rem “Indignabundi” conati sunt pro civibus argentarios potentissimos persequi. Cum pecuniam a populo petiverunt ad Rodericum Ratum (Rodrigo Rato) apud iudices deferendum, 15.000 eurones uno die accepti sunt. Ergo Rodericus Ratus iudicabitur. Forsitan et alii gradatim poenas dabunt. Politici enim tacent, cives autem vident et audiunt. Non impune irridebuntur.

(Nogueras scripsit)

Democratia et Oligarchia

Scripsit Cicero: “Philippus omnia castella expugnari posse dicebat in quae modo asellus onustus auro posset ascendere” (Ad Att. I. 16). Quid nunc scriberet consul, aut quid diceret rex, cum viderent non iam auro dato sed pecunia grandi fenore occupata omnes nationes expugnari et in dicionem et potestatem Mundi imperatorum reagi posse?

Nuper ii qui rem publicam Graecam tenent decreverunt “auxilium” pecuniarium accipere potius quam ferre Graeciam relictis civitatibus Eurone consociatis solam difficultatibus obviam ire. Haud facile videtur cernere quid sit melius, cum quidquid politici instituant, ulcus sit: ita res publica tam male instituta salutem et exitum reperire non potest.

Neque in Hispania bene res se habent. Hic maximus numerus civium invitam et coactam operis vacationem patitur. Nunc politici novas leges imponunt, quibus labor incertior, stipendia minora fient. Quid refert, si plerique pauperiorem et miseriorem vitam degunt  in dies? Nihil curant ii qui rem publicam sibi custodiunt, rident divites qui Mundum regunt. Sic conglutinatur amicitia inter oligarchias utriusque generis, scilicet ea quae intra nationes per leges et poenas populum opprimit, altera cuius imperium oeconomicum per orbem terrarum viget.

Politici nomine Democratiae quasi signo sacrosancto utuntur, a vocibus tamen populi abhorrent, et cum cives vias complent magna voce iustitiam clamantes, hoc sceleri aequiparatur. Adfirmant nostri oligarchae voluntatem suam cives immoderate proferre, atque adeo contra Democratiam hoc facere. Profecto populum immoderate agere putant! Scribit Jacques Rancière immoderatam semper Democratiam esse, ideoque optimam Democratiam haberi eam, quae Democratiam mansuefacit et opprimit (1).

Quanto crebrius atque effrenatius cives voluntatem suam vindicant, tanto magis pestilens videtur Vera Democratia iis qui Democratiam defendere dicunt. Sic nomen anceps insidiose libertatem civibus verbo dat, re autem omnino eripit.

(Nogueras scripsit)



(1) Jacques Rancière, La haine de la Démocratie, Paris 2005, p. 13.

20-N: Discrimen gravissimum, comitia fastidiosa

Nunc est exspectatio comitiorum. De candidatis quid  nos subtiliter? Ridiculum praeberent spectaculum, si ridere in praesentibus liceret, re publica morbo gravissimi discriminis aegrotante. Taediosae politicorum orationes cottidie audiuntur, quibus alii alios illudunt. Quare tanto studio et laudem et tabellas sufragii civium quaerant non facile intellegimus. Quidnam genus imperii suscipere possent illi, quibus praecepta argentariorum ut lex valent, nihil sine venia potentium agere licet? Nullam novitatem afferent comitia haec: ab aliis histrionibus fortasse videbimus primas partes agi et rem publicam teneri, fabula tamen ipsa (omni gratia Musarum carens) sine mutatione permanebit.

Quam ob rem pergratum mihi est audire iuvenes denuo in foro Barcinonensi tabernacula ponere, concilia convocare, Veram Democratiam vindicare. Macte!

(Nogueras scripsit)

Indignabundi ("Indignats") in foro Barcinonensi concilio coacto

Vae victis!

Gratias ago Conxitae Berney, quae permisit hic exhibere photographema

ab ea factum Barcinone a.d. XIII Kal. Iul. MMXI (19 J)

Ante paucos dies princeps minister Graeciae collegas suos Europaeos terruit. Statuit enim ille populum sententiam rogare de “auxilio pecuniario” (id est, pecunia grandi fenore occupata) quod civitates Europeae promiserant. Adeo vera Democratia valde minax videtur politicis qui curant tantum rationem potentium Argentariarum! Timebant ne discrimen in Europa gravius fieret si Populus Graecus statueret Civitates Eurone Consociatas relinquere. Terror autem mox evanuit, quod plebis scitum tandem non fiet. “Auxilio” a principe ministro accepto, pecuniam iniquissimo fenore reddere cives Graeci debebunt. Sic miseri miseriores fient.

Nonne auditis ridere Brennum hodiernum, argentarium divitem factum...?

(Nogueras scripsit)

Quam rem publicam habemus?

"Mox videbimus imagines quae nos fortasse conturbabunt, necesse est tamen aliquando vim suscipere ad democratiam defendendam". Sic locutus est praeses Cataloniae, hoc minace sermone impetum acriorem nuntians contra cives qui tumultuantur. Quid ad hoc respondeamus? Sic non defenditur Democratia, sed potestas eorum qui aegerrime ferunt voces clamantium contra decreta et consilia politica conrupta. Custodibus publicis utuntur ex formidine, ne populus desperatus in media  re publica versatus  incommodum iis afferat. Hoc laudare non possum: armis non defenditur vera Democratia, sed libertate verborum.

Quae acciderint Barcinone 27/05/2011 si videre cupis, hic tangas:

http://www.youtube.com/watch?v=Geg_6Xoy04s

(Nogueras scripsit)

Populus in Catalonia et per Hispaniam totam Democratiam veram vindicat.

In Catalonia et per Hispaniam totam populus tabernaculis undique in foris omnium urbium positis Democratiam Veram nunc vindicat. Qui "Indignats" ("Indignabundi") nomen sibi dederunt, iuvenes et senes, feminae et viri, una voce cuncti clamant: iam satis politici et argentarii nos cives deceperunt! Quae mutanda sint iam tempus est aperte dicere. Per fora omnium urbium contiones habentur, ubi quisque et querelas proferre et de rebus mutandis disserere aut deliberare potest. Multa enim legibus perniciosis facinoribusque virorum potentium conrupta mutari debent. Haec Democratia nomine tantum, nos cives convocat ad politicos eligendos, deinde civium oblita pro divites et potentissimos cuncta decernit. Populus tamen non vincetur! Mox politici intellegent rem publicam contra cives regi non potest.

Situs AcampadaBCN (internationalis versio):

http://acampadabcninternacional.wordpress.com/

(Nogueras scripsit)