Finis Romae, finis Mundi

Iam ab initio proni sumus in hoc blogo ad vetera verba prophetica memoranda. Nunc cum vidimus et audivimus hac hebdomada non solum Sanctum Pontificem “ministerio Episcopi Romae, Successoris Sancti Petri (...) renuntiare”, sed etiam “ignem de caelo terribiliter venire” (meteorites dico), memoria libri cuiusdam prophetiam de Summis Pontificibus continentis ad me venit.

Lignum Vitae est opus ab Arnaldo de Wion scriptum anno 1595. Erat hic Arnaldus monachus benedictinus natus Duaci (Douai). Lignum Vitae mox celebratum est propter prophetiam de Summis Pontificibus in eo traditam, quam Arnaldus adfirmat esse scriptam ab episcopo quodam Malaquia nomine, qui XII saeculo vixerat. Est haec prophetia catalogus nominum aenigmaticorum, quae ad singulos Pontifices pertinent. Exempli gratia, “Comes signatus” Innocentius III, “Draco depressus” Clemens IV, “Bos Albanus in portu” Alexander VI, “De craticula Politiana” Leo X appellantur. Sic 111 Summi Pontifices numerantur ab Caelestino II, usque ad ultimum nomen, “De gloria olivae”, quod ad Benedictum XVI nostrum pertinere debet. Sequitur haec conclusio:

“In persecutione extrema sacrae Romanae Ecclesiae sedebit Petrus Romanus, qui pascet oves in multis tribulationibus; quibus transactis, civitas septicollis diruetur; et Iudex tremendus iudicabit populum.” 

Estne hic “Petrus Romanus” Pontifex ultimus? Num diruetur tandem Roma, civitas septicollis, atque Mundus veniet statim ad finem? Sic constat in prophetia celeberrima a Beda Venerabili (s. VIII) tradita:

“quamdiu stabit coliseus, stabit et Roma;

quando cadet coliseus, cadet et Roma;

quando cadet Roma, cadet et mundus.”

Dicitur Stilicho libros Sibyllinos in flammas iactare iussisse, ne finem Imperii Romani patefactum esset. Ergo numquam periit Roma, aut conceptus Romae, qui ruinam ipsam Imperii Romani superfuit. Multis medii aevi auctoribus imago Christianitatis facta est Vrbs, atque finis Mundi per imaginem Romae dirutae saepe depictus est*.

Nunc iam, ut videtur, ad ultimum catalogi Pontificem pervenimus; lingua Latina adeo neglegitur ut ex omnibus diurnariis in Vaticanum missis una tantum verba Pontificis intellegere possit; signa funesta de caelo iam cadere videmus... Sed hoc certum mihi est, Roma nondum cadet, neque Mundus ! 

*Nonnulla hac de quaestione in hoc libro explicantur: Claude Carozzi, Weltuntergang und Seelenheil. Apokalyptische Visionen in Mittelalter, quem in versione Hispanica legi: Visiones apocalípticas en la Edad Media, Madrid 2000.

(Nogueras scripsit)

Periit magnus deus Pan!

Pan and Psyche, E. Burne-Jones

Ecce tandem dies indicta finis Mundi... qui profecto non fiet! Quamobrem omnes qui in quoque tonitru malum vident exspectatam cladem in tempus aliud different, fortasse in proximum annum aut insequentem...

Mihi autem verba “finis Mundi” audienti semper ad memoriam venit carmen notissimum egregii cantoris Francogallici Georges Brassens: Le Grand Pan. Vt traditum est a Plutarcho in opere suo De defectu oraculorum (419c-d), homines quidam navigantes prope insulam Paxum vocem audiverunt Thamum vocantem; erat enim Thamus gubernator navis Aegyptius. Cum hic responderet voci mirabili, clamavit illa: “prope Palodem nuntiare debes magnum Pana perisse”. Ita fecit Thamus. Cum iam ad Palodem appropinquarent, terram intuens clamavit “periit magnus Pan!”. Qua re vix pronuntiata, voces subito atque lamenta plurima audita sunt. 

Nonnullis placuit poetis haec Plutarchi fabula, qua significare voluerunt discessum deorum antiquorum a mundo nostro. Quod Brassens cecinit in lepido suo carmine. Donec Bacchus, Venus et dei Inferi adhuc apud homines manebant omnes res humanas et graves et leviores curantes, non solum in cunctis cerni poterat divina quaedam vis, verum etiam mundus humanus humanior videbatur. Sed  cum pervenisset professor Nimbus et eius sodales, qui nihil credebant esse praeter rationem et inertem materiam, mundus omni deorum potestate vacare incepit.  Sic Brassens honorem tribuit, ut credo, Aristophani, cuius comoedia Nubes iam irridebat sophistas in rebus dumtaxat rationalibus occupatos. Paulatim quidem ab hominibus discedunt dei antiqui. Et vita adeo fit vilior, inanis atque ad materiam tantum respiciens, ut deus postremus exsul tandem solos relinquat homines in tristi et vacuo eorum mundo, non sine ultima querela:

“Timeo ne finis Mundi tristissimus sit.”

His verbis concluditur carmen. Hodiernis autem diebus mihi duae videntur esse calamitates multo graviores quam Nubes aristophanicae, ut imperio argenti et lucri omnia subiciat homo, aut ad furorem religiosum fanaticum ducatur. Quod non iam tristis sed horribilis et barbarus fiet mundus si, expulsis deis Graecis, etiam Graecorum sapientiam atque sensum sacrae dignitatis humanae amittimus.

 

(Nogueras scripsit)

Georges Brassens, Le Grand Pan

Faustum annum novum MMXII !!!

Sunt qui adfirmant anno 2012 finem Mundi nobis venturum esse. Hoc enim conicitur e calendario Maiarum, quod postremum diem a.d. Kalendas Ianuarias (21/12/2012) monstrat. Iam Medio Aevo paulo ante annum mille apponere solebant iuxta diem in documentis: “appropinquante fine Mundi”. Quotiens annus  terribili finis dierum omine signatus homines perterruit? Mundum enim finisse scriptum erat anno 500, 800, 1000 et 2000, inter multos alios.

Si finem exspectare licet hoc anno 2012, finem calamitatum placebit. Si mutandae res, ad meliora mutabunt. Vtinam pacem habeamus omnes et prosperitatem.

BONVM ET FAVSTVM ANNVM NOVVM MMXII!!!

(Nogueras scripsit)

11 / 11 / 11

Hodiernum sexies iteratus unus diem ornat!

Multi sunt in planeta qui hanc fere cogitationem habebunt. Sic accidet ut complures multifariam de praesenti tempore semel cogitent. Maxime gaudemus hoc fieri in mundo nostro, cum multi nostrum de praeterito tempore saepe aut de futuro meditentur, rarius autem animum intendant in res praesentes.

Sunt etiam qui stultissima praedicatione adfirmant finem mundi hunc diem laturum esse. Eheu! Nugas propheticas, ut videtur, hollywoodienses non vitabimus, quoniam pellicula cinematographica nobis datur appellata “11/11/11” promittens et copiosum sanguinem et taedium maximum...

Nobis autem hic dies non dabit occasionem cogitandi de diabolis aut de fine mundi, sed de Domo nostra pulcherrima. Minutam parvulam tibi cedas. Taceat animus, videat  ereptis cogitationibus, rideat  rem tam mirabilem spectans:

(Nogueras scripsit)

Quae Adso scripsit

"Ergo, de Antichristo scire uolentes, primo notabitis, quare sic uocatus sit. Ideo scilicet, quia Christo in cunctis contrarius erit et Christo contraria faciet. Reges autem et principes primum ad se conuertet, deinde per illos ceteros populos. Loca uero, per que Christus Dominus ambulauit, ibit et prius destruet quod Dominus illustrauit. Deinde per uniuersum orbem nuncios mittet et praedicatores suos. Predicatio autem eius et potestas tenebit a mari usque ad mare, ab oriente usque ad occidentem, ab aquilone usque ad septentrionem. Faciet quoque signa multa, miracula magna et inaudita. Faciet ignem de celo terribiliter uenire, arbores subito florere et arescere, mare turbari et subito tranquillari, naturas in diuersis figuris mutari, aquarum cursus et ordinem conuerti, area uentis et commotionibus multimodis agitari et cetera innumerabilia et stupenda, mortuos etiam in conspectu hominum suscitari."

Adso Dervensis (s. X)
De Ortu et Tempore Antichristi

De rebus futuris...

"Mens itaque nostra pura atque divina, religioso amore flagrans, spe

decora, fide directa, posita in culmine et fastigio humani animi, veritatem

attrahit omnesque rerum tam mortalium quam immortalium

status, rationes, causas et scientias in ipsa veritate divina, tanquam in

quodam aeternitatis speculo, intuetur, subito comprehendens. Hinc

provenit quod nos in natura constituti, ea quae supra naturam sunt,

cognoscimus ac inferiora quaeque intelligimus atque non modo ea,

quae sunt et quae fuerunt, verumetiam eorum, quae mox fient et

quae longe post futura sunt, assidue recipimus oracula."

Cornelius Agrippa